Home » allerlei » Verhalen » Het verhaal van Gianna Jessen
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11207 is a reply to message #11206 ] |
di, 26 september 2006 23:39   |
 |
 Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
Zij was gedoemd om te sterven door abortus maar ze bleef miraculeus in leven. Wanneer Gianna spreekt, spreekt ze in naam van allen die door een abortus daartoe nooit de kans gekregen hebben. Haar getuigenis is krachtig omdat zij het levende bewijs is van het verkeerde van abortus. Zij tilt het abortusdebat uit boven abstracte begrippen - gewoon door er te zijn, gewoon door te doen wat haar minder fortuinlijke lotgenoten nooit hebben kunnen doen: ademen, spreken en... leven. Maak kennis met Gianna Jessen.
-- Gianna's moeder was 17 jaar en 7,5 maand zwanger, toen zij het abortuscentrum binnenkwam, waar men haar aanraadde om een abortus door zoutvergiftiging te ondergaan.
Zoutvergiftiging is een afschuwelijke methode die men gebruikt om gevorderde zwangerschappen af te breken, om een kind te doden dus.
De aborteur injecteert een zoutoplossing in de baarmoeder. Het kind verbrandt daardoor uitwendig, maar ook inwendig omdat het vruchtwater slikt. Bovendien stikt het kind langzaam omdat de moederkoek stilaan maar zeker loskomt van de baarmoederwand. Concreet betekent het dat het kind in een soms urenlange doodstrijd wild om zich heen slaat, terwijl het stikt en verbrandt. Een doodstrijd die de zwangere vrouw maar al te goed voelt en waar ze zich maar al te sterk van bewust is.
Binnen de 24 tot 48 uur wordt het kind dood ter wereld gebracht. Dit afgrijselijke lot was ook Gianna in haar mama's schoot beschoren, maar het liep allemaal anders dan gepland.
Complete hysterie -
Een moment heerste er complete hysterie. Gianna vertelt: Ik heb 18 uur in een zoutoplossing gelegen en heb deze ook ingeslikt - maar door een wonder heb ik het overleefd. Ik kwam levend ter wereld, de 6de april 1977 om 6 uur ’s morgens. Ik had geluk dat het zo vroeg was. Mijn komst werd niet verwacht voor 9 uur, dat wil zeggen niet voor de aborteur in het centrum zou arriveren. Ik ben er zeker van dat ik hier niet zou zijn als de aborteur bij mijn geboorte aanwezig was geweest, want zijn job is om het leven weg te nemen, niet om het te bewaren. Ik zou gewurgd zijn geweest of in ieder geval gedood.
Er waren veel getuigen van mijn geboorte. En niet enkel mijn biologische moeder, want er waren nog jonge moeders in de zaal waar zij zat. Ook zij hebben een injectie gekregen en zaten te wachten om hun dood kind uit hun schoot te persen.
Een moment heerste er complete hysterie, want de kreet waarmee ik mijn intrede in de wereld maakte, moet door merg en been gegaan zijn.
Ook dat was mijn ’geluk’. Een verpleegster was zo geschokt dat zij ’de regels’ vergat, de hoorn van de telefoon nam en een noodnummer draaide. Een ambulance ontvoerde mij uit het centrum van de dood en zo kwam ik totaal onverwacht terecht in een hospitaal. Door Gods genade heb ik het overleefd.
Wordt vervolgd.
|
|
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11208 is a reply to message #11207 ] |
di, 26 september 2006 23:43 |
|
Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
- Opgeven is niets voor haar -
Gianna woog nog geen kilo bij haar geboorte. Helemaal ongeschonden is ze niet gebleven, want door het zuurstoftekort is Gianna getroffen door een hersenverlamming. Na drie maanden verblijf in het hospitaal kwam ze terecht bij een pleegmoeder. Die kreeg te horen dat haar pleegkind wellicht nooit zou kunnen zitten, kruipen of lopen.
Maar Gianna leerde zitten en dan kruipen en toen ze drie en een half was kon ze lopen met behulp van beugels en een looprekje. Na onophoudelijk oefenen en na vier operaties kon Gianna voortaan zelfstandig lopen, zij het lichtjes mankend. Het is niet gemakkelijk geweest. Af en toe valt Gianna nog wel eens, maar zoals ze zelf zegt: Na een heel leven gevallen te hebben, heb ik geleerd hoe dat gracieus te doen.
Het typeert de jonge vrouw die nu 28 is. Ze heeft een ongelooflijke wilskracht. Ze besloot te werken aan haar zwakke benen en na veel training liep ze op 30 april 2005 een marathon. Ze deed er meer dan 7 uur over, geëscorteerd door gemotoriseerde politieagenten, die geroerd waren door haar volharding; maar ze deed het. Ze kwam laatst over de streep, maar leverde de grootste prestatie. Opgeven is niets voor haar.
- Vroeger of later -
Het gaat er niet om of ze het eerder had kunnen doen. De meeste meisjes en vrouwen die in verwachting zijn, willen hun kind dolgraag behouden maar zien er soms de mogelijkheid niet toe. Ook omdat ze door hun omgeving, en vaak de verwekker, onder druk worden gezet om ’het’ weg te doen. Want ’het’ is alleen maar lastig. Wellicht heeft de moeder van Gianna gehoopt dat er alsnog een oplossing voor haar zou komen en heeft ze die niet gevonden.
Maar een abortus blijft iets gruwelijks, en hoe ouder het kind hoe meer het lijdt natuurlijk. Ook veel jongere foetussen lijden er verschrikkelijk bij. Vaak worden ze (steeds zonder verdoving) gewoon in stukken getrokken. Of, zoals bij Gianna: levend verbrand.
Wordt vervolgd.
|
|
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11209 is a reply to message #11208 ] |
di, 26 september 2006 23:48 |
|
Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
- Nog meer in haar mars -
Gianna heeft nog meer in haar mars. Ze schrijft en zingt eigen liedjes, maar boven al het andere is ze een overtuigde christen die haar roeping gevonden heeft in het getuigenis voor het leven. ’Hoe zou ik’, zo zegt ze, ’na het mirakel van mijn overleven, niet kunnen geloven?’
Vanaf haar dertiende heeft ze gesproken en de wereld rondgereisd voor het recht op leven. Haar getuigenis is overweldigend en raakt allen die ze horen heel diep vanbinnen.
Zij is God dankbaar voor haar leven en eert Hem door deze getuigenissen, want zo zegt ze: ’Het is Gods genade geweest die mij in leven heeft gehouden’. Ze heeft ook getuigd voor het Amerikaanse congres.
"Niet door macht, of door kracht, maar door mijn Geest zegt de Heer der Heren,’ en ik geloof met heel mijn hart dat wonderen mogelijk zijn" zegt ze.
Wordt vervolgd.
|
|
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11210 is a reply to message #11209 ] |
di, 26 september 2006 23:52 |
|
Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
Cronologisch:
6 april 1977
Vroeg in de morgen stapte de 17-jarige Tina het abortuscentrum binnen. Na een aantal documenten getekend te hebben, kreeg ze een zout-injectie en moest ze gaan neerliggen in een grote kamer. In de loop van de dag kregen in hetzelfde centrum, meerdere andere tienermeisjes, allen ongeveer 30 weken zwanger, persweeën. Zij bevielen van dode baby’s!
Ondertussen was Tina nog altijd aan ’t wachten tot de contracties zouden beginnen. De dokter zei dat het wel een dag kon duren en liet haar achter bij de verpleegster van dienst. Rond middernacht brak haar water. Ze ging de verpleegster wakker maken en vertelde haar wat er gebeurd was. “Goed,” antwoordde de verpleegster, “ga maar terug liggen.” Maar dan gebeurde er iets heel onverwachts. Tina voelde zich genoodzaakt om te persen, om die onbekende substantie uit te drijven. “Weefsel”, hadden de specialisten het genoemd. Foetaal weefsel. Ze kreeg steeds maar weer contracties. Ze moest persen en de verpleegster had haar tweede oproep nog steeds niet beantwoord! Met haar hand voelde ze de vochtige, stevige ronding van de schedel. “Het is een hoofdje!” dacht ze verschrikt. “Hoe kan weefsel een hoofd hebben?” Op dat ogenblik weerklonk een schriele kreet in de stille kamer. Een baby-meisje maakte haar triomfantelijke en verontwaardigde intrede in de wereld
25 DECEMBER 1989
Diana De Paul was in haar huis in Zuid-Californië het kerstdiner aan het bereiden toen haar 12-jarige dochter, Gianna, binnenwandelde. Diana had Gianna geadopteerd toen ze 4 jaar oud was.
“Kan ik helpen?” vroeg Gianna. “Neen, ’t is bijna klaar.” Antwoordde haar moeder, druk bezig met de kalkoen. Ze zette een stap achteruit en botste op Gianna die over haar schouder trachtte mee te kijken. “Oef!” zei Gianna toen ze uit de weg strompelde. Daarna dacht ze een ogenblik na. “Mama, waarom heb ik een verlamming? Daar moet toch een reden voor zijn.” Dit was niet de eerste keer dat ze vragen stelde rond haar handicap en het klassieke antwoord van Diana was dan: “Je had een dramatische geboorte. Je kwam namelijk als prematuurtje ter wereld.” Deze keer voelde Diana dat Gianna niet meer tevreden gesteld was met dit pasklare antwoord… “Je biologische moeder was slechts 17 toen je geboren werd. Ze had waarschijnlijk niet veel hoop en niet veel geld. Misschien werd ze onder druk gezet door haar vriend of door iemand anders, en daarom besliste ze om…”
“Ik werd dus geaborteerd?” zei Gianna.
“Ja. Hoe wist je dat?”
“Ik had al zoiets gedacht.”
Ze stelde verder geen vragen meer. Ze dacht een ogenblik na. Dan zei ze met haar gebruikelijk goed humeur. “Dan heb ik tenminste een verlamming wegens een interessante reden.”
Wordt vervolgd.
|
|
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11211 is a reply to message #11210 ] |
di, 26 september 2006 23:55 |
|
Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
Zo veel vragen
Reeds voor die Kerstmis van 1989 had Gianna veel gehuild: wie is haar biologische moeder, waarom werd zij ter adoptie weggegeven en hoe zou haar moeder eruit zien???
Toen zij wist dat haar moeder haar had proberen te aborteren, huilde ze nooit meer om haar. Toch had ze nog vragen: “Waarom wou ze mij niet? Toen ze zag dat ik nog leefde, had ze dan spijt over de abortus? Denkt ze nog aan mij?” Diana kon haar daarop geen antwoord geven omdat de enige gegevens die ze had, afkomstig waren van een koel medisch vraag- en antwoordformulier.
In de officiële briefwisseling had men het over Gianna als “een kind dat 10 weken te vroeg werd geboren, het product van een mislukte abortus door zoutvergiftiging.” Gianna werd door de sociale dienst van het departement in een aantal pleeggezinnen geplaatst. De dokters beweerden dat ze nooit zou kunnen zitten en zeker niet zou kunnen gaan. Maar toen Gianna op 17 maand bij één bepaalde pleegmoeder, Penny, werd geplaatst, kwam ze in contact met iemand die zich met hart en ziel met haar ging bezighouden. Penny was ook de moeder van Diana De Paul. Gedurende de maanden dat Diana haar moeder ging bezoeken ging zij zich aan Gianna hechten en besliste nogal vlug haar te adopteren. “Ik herinner mij nog altijd de dag waarop ik je geadopteerd heb,” vertelde Diana later aan haar dochter, “het was heerlijk! Je was 4 jaar oud, een klein meisje met zulke heldere ogen en een brede glimlach en een plastieken beenbeugel. Je had reeds zo hard gewerkt met grootmoeder.”
Gianna wou haar nieuwe moeder verrassen door erin te slagen te gaan zónder looprek. Op 24 juli 1981 kwam Diana met de auto aangereden. Zelfs nog voor ze uit de auto kon stappen, zag ze Gianna, helemaal alleen, stijfjes komen toelopen om zich in de armen van haar nieuwe mama te gooien. Dat is intussen al 13 jaar geleden.
“Ik vergeef het haar.”
Niet lang nadat Gianna wist dat ze geaborteerd was, telefoneerde een vriend van haar met de vraag of ze niet wou spreken op het moederdagfeest van Penny’s Kerk; over hoe het was om geaborteerd te zijn. Gianna had haar antwoord onmiddellijk klaar: “Natuurlijk, als ik mag zingen.”.
Die avond begon Gianna haar verhaal: “Ik werd geadopteerd. Mijn biologische moeder was 17 toen ik geboren werd. Toen ze zeven maanden zwanger was, koos ze voor een abortus door zoutvergiftiging. Maar door Gods genade heb ik het overleefd.” Gianna glimlachte. “Ik vergeef haar helemaal voor wat ze heeft gedaan. Ze was jong en ze had hoogstwaarschijnlijk geen toekomstperspectieven. Ze wist niet wat ze aan het doen was. Nochtans heb ik tengevolge van de abortus een verlamming, maar dat is niet zo erg, omdat God er is om mij elke dag te helpen. ’t Is niet altijd gemakkelijk maar Hij is er steeds voor mij en Hij is er ook voor u!”
Toen Gianna eindigde en haar ogen had neergeslagen, was het bijzonder stil in de zaal. Veel vrouwen veegden hun tranen weg. Dan barstte het applaus los. Iedereen stormde voorwaarts om haar hand te schudden en te zeggen: “Ik ben blij dat je het overleefd hebt!”
Toen de mensen weggingen, maakte ook Gianna zich klaar om te vertrekken. Toen kwam er een vrouw naar haar toe die zich wat afzijdig had gehouden.
“Ik heb een abortus gehad,” gaf ze toe met gedempte stem, terwijl ze Gianna aankeek. “Niemand weet het. Ik heb het bekend aan God, maar ik voel me nog altijd schuldig.” “Je wist niet wat je deed,” vertelde Gianna haar.
De vrouw stak haar hand uit en streek over Gianna’s wang. “Ik moet je kunnen aanraken,” zei ze onder een diepe zucht. “Ik heb ernaar verlangd mijn baby vast te houden om haar te zeggen dat het mij spijt. Hoe dan ook, door je aan te raken en doordat ik hoorde dat jij je moeder vergeeft, dacht ik,” –even moest ze snikken- “misschien zou ze het mij ook wel vergeven!”
“Dat zou ze zeker doen,” antwoordde Gianna haar oprecht. “Ik weet dat ze dat zeker zou doen.”
Nu kon de vrouw haar tranen niet meer bedwingen. “Zoveel jaren heb ik dit opgekropt.” Ze sloeg haar armen rond Gianna en zei: “Bedankt!” En dan, toen ze zich op armlengte van haar hield en in haar ogen keek, zei Gianna met overtuiging: “Je zal ze terugzien in de hemel.” De vrouw haalde eens diep adem alsof die vele pijnlijke jaren van haar afvielen. “Je hebt mij zó goed geholpen. Moge God je zegenen voor je hulp.” Ze neep nog eens vlug in Gianna’s hand en ging dan weg. Dit was de eerste keer van de vele malen dat Gianna haar uniek en aangrijpend verhaal deelde met anderen.
Wordt vervolgd.
|
|
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11212 is a reply to message #11211 ] |
wo, 27 september 2006 00:01 |
|
Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
Herfst 1991
In Indiana, verschillende honderden kilometers verder, zat Tina, een 31-jarige moeder voor de TV. Zij was onlangs verhuisd uit Californië om dicht bij de stervende moeder van haar man te kunnen zijn. Op een mooie herfstavond verveelde ze zich wat. Er was niet veel te zien op TV. Ze zapte maar wat en belandde bij een praat-show. “’t Is niet waar,” dacht ze. Op het scherm verscheen een jong tienermeisje, met golvend blond haar. Tina ving slechts een paar woorden op voordat haar broer naar een andere post zapte. “Stop, terug!” schreeuwde Tina. “Het is mijn dochter!” “Kan niet anders,” antwoordde hij sarcastisch. “Zij is het, ik weet dat zij het is!” De gastvrouw van de praat-show, Maury Povich, had juist iets tegen Gianna gezegd en zij giechelde. “Ze heeft mijn gezicht, mijn ogen! Ze heeft dezelfde leeftijd en ik noemde haar Gianna en ze zegt dat ze geaborteerd werd!” Haar broer haalde zijn schouders op, nog steeds niet overtuigd. Tina kon niet verstaan wat er allemaal gezegd werd. Het verleden schoot immers door haar hoofd. De ongelooflijke, schreeuwende baby in haar handen. Het schuldgevoel. De woede omdat mensen die het wél wisten haar hadden verteld dat er niets verkeerd was aan abortus. Povich vervolgde het vraaggesprek: “Wanneer kwam je voor het eerst het ware verhaal te weten over de mislukte abortus?” “Op Kerstmis, toen ik 12 jaar oud was,” antwoordde Gianna. In Indiana kon Tina het wel besterven. “Gianna,” dacht ze, “ik wil je vertellen hoe het gebeurd is, hoe het me spijt! Zou ik met je kunnen spreken als ik naar de TV bel? Zou je naar mij willen luisteren? Zou je nog iets met mij willen te maken hebben? Of zou ik je misschien nog meer kwetsen?” Povich richtte zich nu tot Diana De Paul en vroeg: “Wat is het verband tussen de abortus en de verlamming?” “Gianna had een tekort aan zuurstof in de moederschoot toen ze de zoutoplossing inslikte,” zei Diana. “Waarom sta je niet eens even recht!” zei Povich tot Dianna. “Dit is iemand die tevoren niet kon gaan, noch kruipen.” Het volk juichte en applaudiseerde toen Povich Gianna deed rechtstaan. De schok haar dochter te zien was heel intens voor Tina, maar toch kon ze het kijken niet laten. Na de reclame, stelde het publiek haar verschillende vragen. Iemand deed Tina de adem inhouden toen ze vroeg: “Zou je ooit je biologische moeder willen ontmoeten?” Tina’s ogen waren nu gefixeerd op Gianna. “Ik denk dat ik er nog niet gereed voor ben, nu,” antwoordde ze, “omdat ik mijn familie heb. Mijn moeder zit nu hier naast mij. Niet dat ik mijn biologische moeder een kwaad hart toedraag; ik vergeef haar helemaal voor wat ze deed.”
Tina wou niet verder luisteren. Ze zette de TV af en trachtte de ontgoocheling die haar overviel, van haar af te zetten. “Ze zei: nee,” dacht Tina. “Ze zei dat ze mij het liefst niet zou ontmoeten. Ik blijf best uit haar buurt.”
Wordt vervolgd.
|
|
|
| Re: Het verhaal van Gianna Jessen [message #11213 is a reply to message #11212 ] |
wo, 27 september 2006 00:10 |
|
Pastor Johny
Berichten: 1852
Geregistreerd: juni 2006
Locatie: Ronse |
|
|
|
Gianna Jenssen is nu een mooie vrouw die de kracht van vergeving ervaart maar toch anderen wilt waarschuwen.
Ze is een levend getuigenis van wat er kapot gemaakt wordt bij een abortus.
Pastor Johny en Elly
Bronnen: Wikipedia, Provita, New York Times, Church-Online.
http://www.church-online.info
|
|
| | |
naar Forum
huidig tijdstip: vr jan 27 21:43:56 UTC 2012
Totale tijd voor oproepen van de pagina: 0,06907 seconden |
Leden
Zoek
F.A.Q.
Registreer
Inloggen
Home
